Vakantie.

Alleen morgen nog.
Alleen morgen nog zo'n ellenlange schooldag, en dan is het bijna vakantie..
Eindelijk.

Verzonken.

School, pauze.
Ik was aan het lezen, het boek was bijna uit.
Een ontzettend gaaf boek, naar het einde toe werd het steeds spannender.
De laatste bladzijde..
Open einde.
Ik háát open eindes.
Het verhaal is niet af, het moet af, op papier.

Met een zucht legde ik het, ineens zo vervelende, boek weg.
Terug bij de realiteit, waarin ik de verhalen van Ja. aan moest horen.
Verhalen over haar leven, over hoe goed ze het allemaal wel niet aanpakte, en haar mening over vanalles en nog wat.
Terwijl het overduidelijk was dat ze ontzettend onzeker is, en ik de hele tijd merkte dat ze zichzelf tegensprak.
Ik hoorde een tijdje haar gejengel aan en pakte toen mijn mp3-speler.
Er kon in mijn hoofd voorlopig geen rotzooi meer bij.

Lees verder...

Zonnig.

Zondagmiddag.
J. en ik stonden bij de bushalte, het was bijna tijd om afscheid te nemen.
Ik dacht nog even terug aan afgelopen weekend.

Het was een fijn weekend geweest.
De zaterdagmiddag liep eventjes vast door herrie nummer zoveel, maar we hebben het kunnen uitpraten.
Niet dat er dingen zijn opgelost, maar er zijn wel veel dingen duidelijker geworden, en het zou allemaal goed komen.

Na een hele tijd kwam er een bus aan, en ik voelde me enigszins verlaten toen die wegreed, met J. erin.
Langzaam liep ik terug naar huis, en ik genoot van het zonnige weer.
En zo ziet mijn toekomst er ook uit; zonnig.
Het gaat allemaal goed komen.
De problemen met J., de problemen in mijn hoofd, de problemen met school, allemaal.
Ik weet het zeker.

Puber.

Ze heeft me het duidelijk gemaakt.
De psycholoog.
Het was een diepgewortelde angst om niet begrepen te worden, omdat ik al sinds kindertijd het gevoel heb dat ik niet begrepen word.
Dat mensen me raar vinden, dat ik abnormaal ben.
En dat moet dan nu voor zo'n herrie tussen J. en mij zorgen.
Het zal waarschijnlijk vaker voorkomen, maar het is nu wel iets waartegen ik kan vechten.

Maar er worden me zo langzamerhand zoveel dingen duidelijk gemaakt.
Alsof ik de deur steeds een stukje verder open duw, en er steeds weer iets meer binnensijpelt.
Alsof ik mezelf beetje bij beetje meer leer kennen, alsof mijn weg beetje bij beetje duidelijker wordt.
Alsof ik nu pas in de pubertijd kom..

Bom.

Het was half 1 toen ik wakker werd.
Barstende hoofdpijn, en voelde me alles behalve goed.
Ik bleef nog even liggen, en probeerde terug te denken aan gisteravond.

Ik met Ja. naar een of ander solo-toneelstuk, 'De Hoer En De Heilige'.
Met 100% tegenzin ging ik erheen.
Maar het werd zo ontzettend leuk, het toneelstuk was werkelijk fantastisch, ik ging er helemaal in op en voelde me met de minuut enthousiaster worden.
Ik vond het jammer toen het afgelopen was.

Met een blij en licht gevoel in me huppelde ik naar buiten, ik had me al zo lang niet meer zo goed gevoelt!
Ik kreeg zin om naar huis te gaan, in de auto nog even nagenieten van de voorstelling en thuis aan mam vertellen hoe mijn avond was.
En J. mailen, het zou waarschijnlijk de meest blije mail in tijden worden.

Lees verder...